Zondag 7 september
Vandaag is het net als gisterenmorgen bewolkt, maar de thermometer geeft om 10 uur toch al 24 graden aan en er is geen zuchtje wind. Tijdens het schrijven van deze blog, hoorde ik zelfs enkele verdwaalde regendruppels op mijn dakje.
Vrijdag ging ik naar Nerja, gewoon gezellig door de nauwe straatjes strollen en lunchen met zicht op zee. Het was die dag schitterend weer en zowel het water als de lucht bood ons alle schakeringen van blauw. In de straten kon je op de koppen lopen en op het strand was het drukker dan op de Meir in Antwerpen tijdens de solden. Daar zou ik voor geen geld willen tussen liggen...
Het echte doel van die dag was echter het plantencentrum Amberes (Antwerpen, ja inderdaad) in Torrox. Nu mijn plantentoren was geïnstalleerd, wou ik zo snel mogelijk wat groen en kleur in mijn huis, iets dat ik bij mijn vorige verblijven toch wel erg had gemist. Ik had zelfs een plastieken boeketje gekocht, maar dat kon mij eigenlijk maar weinig bekoren en moest zo snel mogelijk vervangen worden door iets beter.
Binnen in het centrum was mijn keuze snel gemaakt. Ik wou uiteraard nog veel meer meenemen, (want voor de prijzen moet je het niet laten, ik betaalde 43 euro voor vier planten mét pot en één hangplant) maar ik moet ze natuurlijk ook allemaal een mooi plaatsje kunnen geven. Ik ben van plan om nog iets op het terras te zetten, maar daar moet ik nog goed over nadenken, want de wind kan soms lelijk tekeergaan hier in de bergen.
Toen ik gisteren op mijn terras zat te haken, hoorde ik de bekende roep van de bijeneter. Ze laten zich herkennen door het zacht, rollende “prrüht” of “kruu”. Vaak hoor je ze al voordat je ze ziet. In Andalusië heb je best veel kans om bijeneters (abejarucos in het Spaans) te zien, zeker in het voorjaar en de zomer. Hun naam zegt veel over hun eetgewoonten, want ze voeden zich meestal met bijen en wespen, maar ze schuwen ook geen andere insecten.
Bijeneters nestelen in zelf gegraven tunnels in steile, zanderige of leemachtige wanden, zoals die bij rivieren, plassen, zandafgravingen en duinen. Ze graven een lange tunnel met aan het einde een nestkamer, en broeden vaak in losse kolonies.
Meestal vertrekken ze weer naar Afrika in de loop van september. Ik probeerde ze nog te fotograferen toen ze in groep overvlogen, maar door de hoogte en hun drukke capriolen in de lucht, is het heel moeilijk om een goede foto te nemen. Mijn excuses dus voor de slechte kwaliteit. Misschien lukt het mij nog wel eens om ze van dichtbij te fotograferen, maar om jullie toch te laten genieten van deze prachtige vogel, downloadde ik er eentje van het internet.
Niet veel later had ik ook het geluk dat er een groter kaliber kwam overvliegen. Na een beetje zoeken, kwam ik uit op de dwergarend. Ik vind hem niet echt een dwerg, want zijn spanwijdte gaat tot 130 cm. Hij behoort tot de havikachtigen en er is een lichte en donkere variant. Je kan hem eigenlijk een beetje vergelijken met de buizerd in Noord-Europa.
Zo, bij deze sluit ik de eerste week alweer af. Ik wens iedereen nog een fijne, gezellige en deugddoende zondag. Geniet, zoals ik, van de kleine dingen en maak tijd om tot rust te komen in de natuur. Ik weet uit eigen ervaring hoe helend dit kan zijn.
Saludos desde Canillas 🌺💖
