Woensdag 4 juni 2025

De voorbije dagen waren rustig en heet. Behalve dinsdag, toen was het ineens een pak frisser. Perfect weer om te poetsen zeg maar. Toen dat erop zat, begon ik na te denken over een uitstapje naar Vélez-Málaga. Ik was er al verschillende keren geweest, maar nog nooit in het oude centrum. Meestal passeerde ik er om ergens anders naartoe te rijden. Mijn citroënneke komt ook uit Vélez, maar verder dan dat was ik nog niet geraakt. Hoog tijd dus om deze naburige stad te gaan verkennen.

Na mij een beetje georiënteerd te hebben via Google maps, besloot ik mij te parkeren aan het fort van Vélez. De weg er naartoe liep langs de dorpen Archez, Corumbela, Daimalos en Arenas. (Die laatste drie zou ik bezoeken op de terugweg.) Via deze weg kwam ik ook vrij makkelijk tot aan de Alcazaba van Vélez en moest ik niet door de drukke stad. Het "fortaleza" (fort, kasteel) is vrij toegankelijk en biedt vanuit de toren een fantastisch zicht tot aan het strand van Torre del Mar.

Na de toren te hebben beklommen (ik was er helemaal alleen) en uitvoerig de omgeving bestudeerd te hebben, besloot ik de auto aan het fort te laten staan en het oude centrum te voet te verkennen. Ik zag dat de meeste bezienswaardigheden zeer dichtbij waren, dus dat zou zeker geen probleem vormen. En alzo begon mijn afdaling via de vele trappen en nauwe straatjes. En toen kwam ik aan een kerk. Nu ben ik niet zo'n liefhebber van kerken en kathedralen, maar dit moet je echt zien. Het was niet enkel een kerk, maar er bevindt zich ook het "museo de Semana Santa". De kerk is op zichzelf al een pareltje, maar de tentoonstelling is gewoonweg prachtig en uniek. Ik ben niet zo gauw sprakeloos, maar het kippenvel op mijn armen is meestal een goede indicatie dat ik overdonderd ben. De overdadige kronen, de schitterende gewaden, de schilderijen, ze zijn allemaal om het mooist. Zelfs het houten dak en het altaar waren adembenemend en overweldigend. Ik werd stil van zoveel pracht en praal.

Ik vroeg aan de bewaker of ik foto's mocht nemen en gelukkig was dat geen probleem, want dit wou ik echt wel vastleggen voor mijn blog.

Na dit fantastisch bezoek, kon de dag al niet meer stuk. Maar er was natuurlijk nog veel meer te bezichtigen, dus besloot ik dit prachtig stukje historiek dag te zeggen en mijn verkenningstocht te hervatten. Steeds meer trappen en nauwe straatjes leidden mij verder naar beneden. Iedere 5 stappen onderbrak ik mijn tocht om een foto te maken, sommige met mijn fototoestel, andere met mijn gsm. Ik zag er zelfs een man die bovenop zijn huis een duivenkot had gebouwd.

En toen kwam ik op een plein waar zich de tweede kerk bevondt. Na de verrassing van tevoren, wou ik niet het risico lopen op iets unieks te missen, dus ging ik ook hier naar binnen. En weer viel mijn mond open van verbazing... Ook deze kerk gaf een goed beeld van de eeuwenoude tradities en rijke geschiedenis van deze stad.

En weer hervatte ik mijn tocht... niet lang echter, want toen kwam ik in een winkelstraat die uitkwam op een parkje waar de ouderen kwamen genieten van een babbel in de schaduw, vergezeld van hun huishoudhulp. Mooi om te zien hoe ze zich ontfermden over de oudjes in hun rolstoel of loopwagentje. Sommigen hadden zelfs een hondje mee. "Quieres un poco de agua?" (Wil je een beetje water?). Zeer vertederend allemaal. Aan de ingang van het parkje staat langs beide kanten een zeer oude boom. De linkse is volgens mij gestorven, want daar hebben ze een mooi sculptuur van gemaakt, de rechtse staat er nog in al zijn glorie.

En toen kwam ik stilaan in het nieuwere gedeelte van de stad. Laat dat nu net iets teveel lawaai en drukte zijn, dus besloot ik wijselijk terug te keren naar de auto. Het was nog een stuk bergop en tegen dan zou mijn maag wel stilaan een traktatie lusten. Ik probeerde een andere weg te nemen en hier en daar toch nog een foto te nemen. Een vriendelijke spanjaard wees mij zelfs op een mooi huis en prachtig binnenkoertje. Ik passeerde ook een school, maar of ze echt aan het studeren waren, trek ik zeer in twijfel, want aan de decibels te horen, was het ofwel pauze ofwel...

Rond half twee zat ik terug in een bloedhete wagen en onderweg naar Arenas, waar ik zou lunchen. Bij het binnenrijden zag ik een taverne langs de linkerkant en besloot te parkeren. Gelukkig had ik een plaatsje net aan de overkant. Ik vroeg de kaart, maar dat schenen ze niet te hebben. Wel kreeg ik een uitgebreide uitleg over "el menú del día". Ik besloot de soep met kip en aardappelen te nemen en daarna de frietjes met kortelet. Ondertussen nam aan het tafeltje naast mij een man plaats. Hij zal waarschijnlijk hebben vermoed dat ik ook een buitenlandse was, want hij sprak mij aan in het Nederlands. Het werd een gezellige babbel over en weer tussen de twee tafeltjes. Het eten was lekker en ik dronk ook twee fanta's van 20cl. En toen ik de rekening vroeg, was ik voor de derde keer die dag verbaasd, want ik moest slechts... 12 euro betalen.

Na nog een kleine rondgang in Arenas, besloot ik de terugweg aan te vatten. En zoals ik al zei in een vroegere post, verrassingen komen altijd heel onverwachts. Gelukkig reed ik niet snel, want ineens zag ik een kameleon de baan oversteken. Stoppen kon ik niet, maar ik probeerde hem zo goed als mogelijk te vermijden en dat lukte wonder boven wonder. Ik keerde prompt om, griste mijn fototoestel van de passagierszetel en liep tot bij de kameleon. Het lukte mij om enkele foto's te nemen, maar de anders zo langzame tred, veranderde plotseling in lopen en weg was hij.

De rest van de route verliep vlekkeloos en moe maar tevreden arriveerde ik in Canillas. Mijn citroënneke heeft mij weer veilig thuis gebracht.

En vermits het nu toch al bijna avond is, som ik hier snel nog mijn 5 zegeningen van de dag op :

1) mooie, zonnige dag 2) kippenvel in de prachtige kerk 3) fijne babbel met een vreemdeling 4) kameleon op de baan 5) fijn gevoel dit met jullie te kunnen delen

Lieve groetjes uit Canillas!!! 😘😘😘