Prettige feestdagen

Lieve vrienden,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog in mijn pen (of moet ik toetsenbord zeggen) ben gekropen. Terug naar België komen, gaat altijd gepaard met allerlei vooraf geplande activiteiten die moeten afgewerkt worden. Ik ging een aantal keer langs bij mijn zoon, bracht een bezoekje aan school om nog enkele eindejaarstaken uit te leggen, ging naar de autocontrole en begon de planning van de eindejaarsfeesten af te werken. En dan zijn er nog de dagdagelijkse taken bij ons thuis en bij ons vader. Mijn zus is ondertussen hard aan het renoveren bij mijn vader. De keuken had een opfrisbeurt nodig en dat wil ze klaar hebben voor de feestdagen.

Op stap ben ik dus nog niet echt geweest, buiten een paar toertjes in Heindonk in gezelschap van mijn vader. Het weer was ook niet echt uitnodigend om te fotograferen, buiten een paar uurtjes zon op vrijdag, waren de andere dagen een kopie van elkaar; grijs, winderig en geregeld regen. Maar er is wel een lichtpunt in de duisternis, vandaag vindt de winterzonnewende plaats en lengen de dagen terug. Deze winst zal in het begin minimaal zijn, slechts een kwestie van seconden per dag, maar zal gestaag groeien totdat het daglicht in maart met 3 minuten per dag toeneemt. De exacte hoeveelheid helderheidswinst natuurlijk hangt af van jouw locatie. Om België nog maar eens te vergelijken met Spanje, kan ik jullie vertellen dat in de zomer de dag opmerkelijk korter is in Spanje en in de herfst de dagen een uur of meer langer duren. Dat heeft uiteraard zijn voordelen, want in de zomer zijn de temperaturen zo hoog dat het soms een verlossing is als de zon ondergaat. Het is dan meestal een aangename 25 à 26 graden (soms warmer 🥵) en dan komen de mensen buiten om te genieten op het terras of een kleine wandeling te maken. Tijdens de warmste uren van de dag genieten ze van een verdiende siësta en zie je amper mensen op straat, uitgezonderd de toeristen dan!

Maar alle gekheid op een stokje, vanaf nu start de winter, maar zijn we wel op weg naar de lente. En dat is voor mij nog steeds het mooiste seizoen. De natuur komt terug tot leven na een winterslaap en overal zie je signalen van de ontwakende planten en dieren. De vogels beginnen te zoeken naar een partner en overal zie je de koppeltjes de gekste vluchten maken en bouwen ze de mooiste nesten voor hun nieuwe jongen. De varens steken hun krullerige hoofden boven de grond en sommige bomen verblijden ons met de mooiste lentebloesems. Krokussen, blauwe druifjes, tulpen en andere bolgewassen kleuren overal de tuinen. Het lijkt soms wel een regenboog die nooit verdwijnt. Daar kijk ik elk jaar weer met een groeiend verlangen naar uit.

Maar even terug naar de winter. Dan zijn er veel soorten dieren die in winterslaap gaan, zoals egels, hazel- en eikelmuizen, hamsters, vleermuizen, reptielen en amfibieën. De winterslaap vangt aan wanneer de temperatuur flink daalt, voor elke soort een beetje anders, maar het resultaat is hetzelfde. Ze eten hun buikje rond en kunnen dan van 3 tot 6 maanden overleven door een winterslaap. Hun temperatuur en hartslag daalt en het lijkt wel alsof ze dood zijn. Als je rond deze tijd één van deze dieren zou zien in de natuur, laat ze dan gewoon liggen. Ze zijn niet dood, maar in winterslaap. Een voorbeeld hiervan is de kikker. Wanneer hij zijn winterslaap begint, daalt zijn temperatuur tot bijna nul graden, waardoor hij helemaal verstijft alsof hij dood is. Niets is minder waar. Zodra de temperatuur omhoog gaat, zal de lichaamstemperatuur van de kikker stijgen en komt hij terug tot leven.

Eén van de dieren die in februari of maart terugkeren naar België is de ooievaar. Ze keren al vroeg op het jaar terug uit hun wintergebieden: meestal rond half februari. Dit jaar streken er begin februari zelfs al tien ooievaars neer in het Zwin en ook in Planckendael werden de ooievaars extra vroeg gespot. Dat trekvogels vroeger terugkeren is geen nieuw fenomeen. Ook de voorgaande jaren keerden veel vogelsoorten vroeger op het jaar terug uit het zuiden omdat ze steeds vaker minder ver overwinteren. Zo vliegen ze niet meer tot in Afrika, maar strijken al neer in het zonnige en warme Andalusië.

De ooievaar is gekend voor zijn elegante verschijning en uiteraard ook door het fabeltje dat de ooievaar de kindjes aan huis levert. De ooievaar is een van de grootste vogelsoorten in Europa. Hoewel het lijf van een ooievaar niet veel groter is dan dat van een kip, lijkt het door zijn enorme vleugels en hoge poten wel zo. Ze worden zo'n 95 tot 120 cm hoog en hun vleugels kunnen een spanwijdte van wel 2,20 meter bereiken! Een minder bekend feit over de ooievaar is de meedogenloosheid waarmee ze soms hun jongen uit het nest gooien. Wanneer de ouders merken dat er niet genoeg voedsel te vinden is in de omgeving van het nest, zullen ze het zwakste jong ofwel doodnijpen met hun snavel ofwel naar beneden gooien. Het lijkt gruwelijk en dat is het natuurlijk ook wel voor het zwakke jong, maar het is ook een weloverdachte redding voor de andere, sterkere jongen. Als het beperkte voedsel moet verdeeld worden over meerdere jongen, is de kans groot dat meer dan één jong niet overleeft.

Ooievaars staan ook vaak op één poot. Dat doen ze om hun temperatuur te regelen. Als het erg koud is, verliezen ze veel warmte via hun lange poten. Om die warm te houden, steken ze één poot weg in hun veren. Twee zou nogal moeilijk zijn 😉.

Met deze grappige noot zou ik willen eindigen. Dan rest er mij alleen nog iedereen een fijne eindejaarsperiode en een gezond 2025 te wensen. Wees extra lief voor elkaar, niet alleen nu, maar alle dagen en probeer te genieten van de kleine dingen. Een glimlach, een troostend gebaar, een vriendelijk woord, een bemoedigend schouderklopje, een omhelzing, een kus... enz. Een mooi citaat om afscheid te nemen van 2024 : het zijn de kleine dingen die het leven zinvol en waardevol maken, koester ze en rijg ze aan elkaar als jouw sieraad van je leven.

Heel veel liefs vanuit het diepste van mijn hart!!!

PS : de bijgevoegde foto's zijn niet recent, maar het fleurt wel de blog op.